Zimowe krainy Jeziora - Serock

2017-01-16

W Serocku współczesność przenika się z historią. Historyczne i zabytkowe miejsca, które doskonale wpisują się we współczesny charakter gminy, zachowują pamięć dawnych czasów.

Średniowieczne grodzisko Barbarka, wielowiekowe świątynie i pałace, historyczna zabudowa rynku, czy Jezioro Zegrzyńskie – nie sposób będąc w Serocku – przejść obok nich obojętnie. To oblicze Serocka doskonale charakteryzuje jego panorama widoczna z brzegu Bugu i Narwi. Walory akwenu, który – szczególnie latem przyciąga turystów i pasjonatów sportów wodnych – dopełnia skarpa, na której położone jest miasto.

Barbarka
Barbarka - średniowieczny gród powstał w XI-XIII wieku jako jeden z pierwszych na dzisiejszym Mazowszu. Położenie na wysokim brzegu Narwi z łatwym dostępem do rzeki uwarunkowały główną działalność ówczesnych rzemieślników: rybołówstwo, retmaństwo, flisactwo. Możliwa dzięki rzece wymiana handlowa przyczyniła się do ewolucji urbanistycznej miasta. W wyniku badań archeologicznych odnaleziono na terenie grodziska dużą ilość fragmentów ceramicznych, kości zwierzęcych i szczątków ryb oraz ponad 200 zabytków archeologicznych, dających nam ogólny wgląd w życie, które wiedli tu przodkowie tej ziemi, aż do XVII wieku. Obok grodu istniało podgrodzie i osady podgrodowe. Ten zespół stanowił zaczątek miasta. Podgrodzie i osady podgrodowe zamieszkiwali rzemieślnicy pracujący na potrzeby grodu, a nadwyżki produkcyjne były przedmiotem wymiany handlowej. Dziś średniowieczne grodzisko stanowi przede wszystkim taras widokowy, u jego stóp natomiast latem odbywają się warsztaty rzemieślnicze w klimacie średniowiecznym.


Ruiny Dworku Szaniawskich
W rezerwacie "Wąwóz Szaniawskiego", u podnóża wysokiej skarpy Narwi znjadują się pozostałości po dawnym młynie parowym, który w połowie XIX w. był jednym z największych i najnowoczesniejszych nie tylko w Królestwie Polskim, ale i w Europie.
W latach 80-tych XIX w. posadę dyrektora młyna objął Adam Zygmunt Szaniawski, który wraz z żoną Wandą zamieszkał w drewnianym dworku w pobliżu młyna. W lutym 1886 r. urodził się we dworze Jerzy Szaniawski (późniejszy dramaturg, felietonista i pisarz). Na początku 20-stulecia młyn spłonął. Szaniawscy znaleźli sie w trudnej sytuacji - wyjściem okazało się być założenie w Zegrzynku letniska. Położenie dawnego młyna i dworku jak najbardziej przemawiały za tym. Zresztą już wcześniej, przed pożarem, Szaniawskich odwiedzali w Zegrzynku przedstawiciele świata kultury, wśród nich Maria Konopnicka, Deotyma, Konrad Prószyński, Eliza Orzeszkowa i Ignacy Kraszewski. Letnisko rozwijało sie, dworek z czasem został przebudowany i dostosowany do nowych funkcji, m.in. drewniane schody zastąpiono betonowymi, które po pożarze dworku w 1977 r. są jedyną pozostałością po dworku Szaniawskich. Jerzy wrócił do Zegrzynka w latach 50-tych, starając się zadbać o opuszczony dotąd dworek rodzinny. Dworski majątek ziemski został w drodze reformy rolnej przekazany utworzonemu w sąsiadujacym Jadwisinie Zakładowi Doświadczalnemu Instytutu Ziemniaka, a to co pozostawiono Szaniawskiemu, obłożono tak gigantycznymi podatkami, że pisarz praktycznie wegetował w skrajnej nędzy. Kiedy na poczatku lat sześćdziesiątych umiera Wanda Natolska, gospodyni i lokatorka dworku, Szaniawski przestaje sobie radzić z niechętnym mu otoczeniem oraz naporem cywilizacyjnym. Najlepszy okres twórczy miał już za sobą. W wieku 76 lat żeni się z malarką Anitą Szatkowską. To był dramatyczny i niespokojny związek, któremu poświęcona jest sztuka Remigiusza Grzeli "Uwaga - złe psy!". Szaniawski umiera w 1970 r., siedem lat później, dworek zamieszkiwany przez wdowę po nim płonie doszczętnie w niejasnych okolicznościach. Otaczający ruiny las, porastający malowniczo ukształtowaną krawędź erozyjną i wąwóz uznane zostały w 1977 r. za rezerwat przyrody zwany "Wąwozem Szaniawskiego".


Kościół w Woli Kiełpińskiej
Położony pośród starodrzewia, neobarokowy kościół pw. św. Antoniego Padewskiego wybudowany został z fundacji Jadwigi i Macieja Radziwiłłów w latach 1895 - 1899. Kameralna, jednonawowa świątynia wg projektu Konstantego Wojciechowskiego, nosząca cechy architektury renesansowej i klasycystycznej mogła pomieścić ok. 400 wiernych. To jedyny przykład XIX-wiecznej architektury sakralnej w powiecie legionowskim. We wnętrzu kościoła na uwagę zasługują epitafia rodu Krasińskich przeniesione z kościoła w Zegrzu, a wśród nich dwa rokokowe z XVIII, ufundowane przez hr. Kazimierza Krasińskiego. W świątyni znajduje się również miejsce pochówku księcia Macieja Radziwiłła, o czym przypomina epitafium z różowego marmuru ozdobione herbem rodowym Radziwiłłów. Ołtarz główny przedstawia Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny, pędzla Ferenca Szoldatisa. Za najstarszy obraz w Woli Kiełpińskiej uznaje się wizerunek św. Judy Tadeusza, znajdujący się w ołtarzu bocznym.


Plaża miejska
Plaża w Serocku wraz z molem, przystanią i zapleczem sanitarnym dzięki dogodnym połączeniom lądowym i wznowieniu rejsów z Warszawy do Serocka i rejsów po Jeziorze Zegrzyńskim, stała się bardziej dostępna dla mieszkańców gminy i turystów. Jej położenie w pobliżu rynku, połączenie ze stworzonym Bulwarem Nadnarwiańskim i siecią szlaków pieszo-rowerowych (o łącznej długości 88,6 km) o charakterze turystyczno-krajoznawczo-edukacyjnym, na których znajdują się zabytkowe obiekty o znaczeniu historycznym, świadczy o wykorzystaniu naturalnych cech krajobrazu, ukształtowania terenu i spuścizny historycznej, do stworzenia doskonałych warunków rekreacji i wypoczynku dla mieszkańców i turystów.

Źródło: www.serock.pl

Portal www.jezioro.zegrzynskie.pl źródłem kompleksowej informacji turystycznej regionu Jeziora Zegrzyńskiego współfinansowany jest ze środków Unii Europejskiej w ramach Osi 4 – LIDER
Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013
Copyright by Powiat Legionowski.
Projekt i wykonanie: Agencja Interaktywna Bull Design